5 thoughts on “فیلمنامه فروید

  1. Great screenplay. Having Sartre writing a screenplay with Freud as the main protagonist should be something like Nietzsche directing a play on Kant, or Ayn Rand writing Karl Marx’s autobiography.

    However, in this screenplay, Freud is no cartoon villain, or some mere caricature — Sartre instead chose to present him as an existential hero. The existential hero confronts the Absurdity of existence, and finds a way to create meaning, despite it. Freud faced overwhelming odds in a skeptical establis

  2. سارتر به روانشناسی فروید، و به ناخودآگاه و خودآگاه، چندان اعتقادی نداشت بلکه به نوعی روان شناسی “وجودی” معتقد بود که بیشتر درونی ست، و نه ناشی از تاثیر عوامل بیرونی. او خداگونگی انسان را بیشتر می پسندید و در “کلمات” که به یک خودزندگی نامه شبیه است، به این مساله اشاره کرده است.

    در مورد ژان پل سارتر، مطلبی جداگانه نوشته ام؛
    http://www.goodreads.com/author_blog_

Leave a Reply