5 thoughts on “تلخون

  1. عنوان: تلخون و چند قصه دیگر؛ اثر: صمد بهرنگی، تهران، امیرکبیر، 1342، در 92 ص
    تلخون، در 36 ص است
    تاجری هفت دختر دارد و تلخون به هیچکدام شبیه نیست

  2. قصه تلخون

    آه گفت : ده سال است كه آب از آب تكان نخورده است ، ده سال است كه مرغي نغمه نخوانده ، ده سال است كه پروانه اي پر نزده ، ده سال است كه درختي
    جوانه اي نزده است ، ده سال است كه تري و طراوت از همه چيز رفته ، ده سال است كه جوان زير اين درخت دراز كشيده ، ده سال است كه خونش منجمد شده ، ده سال است كه دلش نتپيده.
    تلخون گفت تو نخوابيده بودي. تو مرده بودي مي شنوي ؟ مرده بودي … ده سال است كه غمت را مي پرورم

    اسد بهرنگي در كتاب “برادرم صمد” مي نويسد
    تلخون همان مصدق است و آه ، يعني مردم كه موقتاً كاري

  3. Çocuk mu kitabı bu?
    Konuşamıyorum, kafam ambale oldu.

    Her insan hayatında bi’ kez olsun yaşamıştır bu anı: Hani ilkokulda ufacık tefecik içi dolu turşucuk olduğumuz dönemlerde gaddar öğretmenler bize bir metin okutur hemen ardından “Bu yazının ana fikri nedir?” diye sorarlardı ya?
    İşte o sorunun size iletilmesi sırasında aradan geçen yalnızca üç saniye içinde panikten eliniz ayağınız bi’ titrer, çok iyi bildiğiniz sorunun yanıtı aklınızdan uçuverir; yanaklarınız al al olur, ablak ablak bakarsınız

  4. Tarhun..

    Samed Behrengi’nin bende çok özel bir yeri var ve ben onu çocuk kitapları yazarı olarak da görmüyorum,
    daha farklı özel bir görevi varmışçasına her yaştan insanlara birşeyler öğretmek,
    yitirilen değerleri tekrar kazandırmak adına özenle seçtiği kelimelerle o büyülü dünyanın kapılarını aralayıp bizi de düşlerine misafir ediyor..

    küçük kara balık ve bir şeftali bin şeftali’den sonra okuduğum üçüncü kitabı olan ve türkçeye ‘tarhun’ adıyla çevrilen;
    tüccar bir babanın yedi kız çocuğundan
    en küçüğ

  5. صمد دوست خوب همه ی بچه هاست. بچه هایی که باکلفت و نوکر نمی روند مدرسه. بچه هایی که راننده ندارند. صمد دوست خوب ما بود و هست. خیلی سال از بچه گی مان گذشته ولی هنوز خوب می دانیم که تلخون به هیچکدام از دختران مرد تاجر نرفته بود. می دانیم که آدمیزاد شیر خام خورده وفا ندارد.
    ما هم بعضی وقتها مثل آدی و بودی توتک ها را می چسبانیم به دیوار که زیر نور ماه بپزند…

Leave a Reply